Sądziłam, że już wszystko sobie poukładałam. Znam odpowiedz na każde trudne i dręczące mnie pytanie. Ostatnio ktoś uświadomił mnie w pewnej kwestii i wszystko stało się skomplikowane jeszcze bardziej niż przedtem. To tak jakby ktoś wszedł do pokoju w którym przed chwilą posprzątałam i nabałaganił jeszcze bardziej niż przed sprzątaniem. Teraz chyba dotarło do mnie, że nie należy zbyt dużo planować, ustalać, wczuwać się w sytuacje hipotetyczne i rozmyślać, co by się w danym momencie zrobiło. Może po prostu trzeba żyć, a nie tracić czasu nad rozmyślaniem, bo i tak pewnych aspektów i błędów sama nie naprawię i nie ogarnę.

Ostatnio odczuwam coś w rodzaju ... nawet nie mogę znaleźć na to odpowiedniego słowa. To jest coś czego nie daje po sobie poznać. Jakakolwiek chęci do twórczej pracy ulotniła się nawet nie wiem kiedy. Robię zdjęcia, ale już nie tak chętnie jak kiedyś. Nie wiem kim chcę być w życiu czy lubię dzieci czy nie. Żyje każdym dniem, ale przyszłość nawet nie daleka wydaje mi się taką czarną dziurą. Jestem w tym wszystkim taka ograniczona. Nawet nie mogę zmienić chwilowo środowiska by od tego odpocząć. Drażni mnie to nie chce stać w jednym miejscu. Chcę gdzieś się ruszyć coś zobaczyć. Chce by wreszcie rozjaśniła się ta czarna dziura przyszłości.
Myślę, że to rutyna chcę coś zmienić by czerpać satysfakcje, ale to nie jest tak proste jak by się to wydawało. Życie jest trudniejsze niż myślałam.



Mam nadzieje, że czytając to co napisałam nie macie warzenia, że jestem szaleńcem, który chce ze sobą skończyć. To na pewno nie idzie w tym kierunku. Jestem jeszcze za młoda, a poza tym jest jeszcze wiele do zobaczenia. Życie jest niesamowicie ciekawe tylko czasem nabiera ciemnych barw. Potrzebna jest wtedy burza. Po niej niebo się rozjaśnia powietrze staje się rześkie i czyste aż chce się żyć.

Pozdrawiam.



Przepraszam za jakiekolwiek błędy których nie dostrzegłam.